Szlak żółty

Szlak rozpoczyna się w miejscowości Łagoda, przy moście na Kanale Dychowskim. Już od pierwszych kilometrów trasa prowadzi malowniczym odcinkiem wzdłuż kanału, którego spokojne wody otaczają rozległe lasy i łąki. To miejsce zachwyca ciszą, bogactwem przyrody i licznymi gatunkami ptaków, dzięki czemu stanowi doskonały początek rowerowej wyprawy.

Kolejny odcinek prowadzi w kierunku Bobrowic w powiecie krośnieńskim. Miejscowość ta posiada wielowiekową historię i jest ciekawym punktem na trasie. Warto zwrócić uwagę na zabytkowy kościół parafialny, historyczny układ miejscowości oraz pozostałości dawnych zabudowań związanych z bogatą przeszłością regionu. Okoliczne tereny zachęcają również do krótkiego odpoczynku i poznania walorów przyrodniczych doliny rzeki Bóbr.

Za Bobrowicami szlak opuszcza zabudowania i prowadzi drogami leśnymi w kierunku miejscowości Grochów (powiat krośnieński, gmina Gubin). Ten odcinek wiedzie przez rozległe kompleksy leśne, oferując przyjemną jazdę w cieniu drzew oraz możliwość obserwacji leśnej fauny i flory.

Następnie trasa prowadzi przez miejscowości Kaniów, Przyborowice oraz Dobre w gminie Gubin. Są to spokojne, niewielkie wsie otoczone polami, łąkami i lasami, doskonale oddające krajobraz zachodniej części województwa lubuskiego.

Jednym z najbardziej malowniczych fragmentów szlaku jest przejazd imponującą Aleją Dębową, prowadzącą do miejscowości Łazy. Okazałe, wiekowe dęby tworzą naturalny zielony tunel, który szczególnie efektownie prezentuje się o każdej porze roku i stanowi jedno z najbardziej charakterystycznych miejsc na całej trasie.

Z Łazów szlak ponownie wkracza na drogę leśną. Ostatni odcinek prowadzi w pobliżu malowniczych leśnych stawów, których spokojna tafla wody harmonijnie wpisuje się w otaczający krajobraz. Trasa wiedzie dalej do miejscowości Gębice w gminie Gubin, gdzie kończy się przy nieczynnym zabytkowym kościele, na nowoczesnym placu rekreacyjnym. To doskonałe miejsce na zakończenie wycieczki – można tu odpocząć, podziwiać historyczne ruiny będące świadectwem bogatej przeszłości miejscowości oraz cieszyć się spokojną atmosferą otaczającej przyrody.

Cała trasa stanowi atrakcyjną propozycję dla miłośników turystyki rowerowej. Łączy walory przyrodnicze Kanału Dychowskiego, rozległych lasów i łąk z ciekawymi miejscowościami oraz zabytkami, oferując niezapomnianą podróż przez jedne z najpiękniejszych zakątków zachodniej części województwa lubuskiego.

Na trasie wycieczki warto poznać:

Łagoda to niewielka, spokojna miejscowość położona w północno-wschodniej części gminy Nowogród Bobrzański. Wieś ma kameralny charakter — zamieszkuje ją około 55 osób, dzięki czemu wyróżnia się ciszą, spokojem oraz bliskim kontaktem z naturą.

Otoczenie Łagody sprzyja wypoczynkowi z dala od miejskiego zgiełku. Malowniczy krajobraz, tereny zielone oraz wiejski charakter miejscowości tworzą dobre warunki do spacerów, rekreacji i poznawania uroków lubuskiej wsi.

W miejscowości znajduje się również gospodarstwo agroturystyczne, które może stanowić ciekawą propozycję dla osób szukających odpoczynku w spokojnym, naturalnym otoczeniu oraz chcących spędzić czas w atmosferze typowej dla terenów wiejskich.

Żarków to niewielka miejscowość położona w gminie Bobrowice, licząca około 60 mieszkańców. Wieś znajduje się w otoczeniu rozległych lasów oraz w pobliżu rzeki Bóbr, co nadaje jej spokojny, przyrodniczy charakter i sprzyja wypoczynkowi na łonie natury.

Miejscowość wyróżnia się zachowanym historycznym układem ruralistycznym oraz zabudową pochodzącą z XIX wieku. Oznacza to, że układ domów, dróg i przestrzeni wiejskiej nawiązuje do dawnego sposobu zagospodarowania osady, zachowując ślady jej wieloletniej historii.
Na południe od Żarkowa znajduje się nieczynny cmentarz ewangelicki z XIX wieku, będący świadectwem zróżnicowanej historii mieszkańców oraz dawnej obecności społeczności ewangelickiej na tym terenie. W dokumentach planistycznych gminy wskazuje się również na występowanie stanowisk archeologicznych w pobliżu wsi, co może świadczyć o obecności dawnych osad lub śladów wcześniejszego osadnictwa.

Choć Żarków jest miejscowością niewielką, jego okolica oferuje wiele walorów przyrodniczych. Bliskość rzeki Bóbr sprzyja spacerom, wycieczkom rowerowym i odpoczynkowi wśród natury. Otaczające wieś lasy sosnowo-liściaste są bogate w grzyby i jagody, dzięki czemu okolice Żarkowa stanowią dobre miejsce na krótkie wypady za miasto oraz spokojną rekreację w naturalnym krajobrazie.

Dachów to spokojna wieś położona w powiecie krośnieńskim, na terenie gminy Bobrowice. Miejscowość otaczają rozległe kompleksy leśne oraz malownicze tereny Doliny Dolnego Bobru, które tworzą doskonałe warunki do wypoczynku, spacerów, wycieczek rowerowych i kontaktu z naturą.

Historia Dachowa, dawniej noszącego niemiecką nazwę Dachow, sięga XIV wieku. Wieś została pierwotnie założona na planie ulicowo-placowym, jednak jej historyczny układ przestrzenny z czasem uległ zatarciu i został rozbudowany do formy wielodrożnicowej. Miejscowość zachowała zwartą, otwartą zabudowę pochodzącą głównie z przełomu XIX i XX wieku, która przypomina o jej dawnym, wiejskim charakterze.

W Dachowie znajdował się również XIX-wieczny cmentarz ewangelicki, zlikwidowany w latach siedemdziesiątych XX wieku. Obecnie wieś łączy historyczne dziedzictwo z wyjątkowymi walorami przyrodniczymi gminy Bobrowice, której znaczną część powierzchni zajmują lasy.

Wieś położona w województwie lubuskim, w powiecie krośnieńskim, w gminie Bobrowice.
Barłogi są niewielką wsią zamieszkałą przez około 67 osób istniejącą już przed 1945 rokiem, kiedy znajdowały się na terenie Prus (Niemcy) jako wieś Berloge. Charakter wsi przez wieki był ściśle związany z rolnictwem i gospodarstwami wiejskimi - jak wiele małych osad na tych terenach.

W pobliżu Barłogów swoją trasę ma Kanał Dychowski. To długi kanał hydrotechniczny, który łączy wodę z rzeki Bóbr z Dychowskim Zbiornikiem Wodnym i dalej z elektrownią w Dychowie.

Bobrowice to malownicza miejscowość położona w Dolinie Dolnego Bobru, nad rzeką Bóbr i Kanałem Dychowskim. Otoczenie lasów, łąk i terenów nadrzecznych sprawia, że jest to dobre miejsce dla osób poszukujących spokoju, bliskości przyrody oraz możliwości aktywnego wypoczynku. Okolica zachęca do spacerów, wycieczek rowerowych, wędkowania i poznawania uroków nadbobrzańskiego krajobrazu.

Historia Bobrowic, dawniej noszących niemiecką nazwę Bobersberg, sięga XIV wieku. Pierwsza zachowana wzmianka o miejscowości pochodzi z 1329 roku. W kolejnych stuleciach Bobrowice rozwijały się jako lokalny ośrodek handlowy i rzemieślniczy, a przez pewien czas posiadały prawa miejskie. Po wielkim pożarze w 1648 roku osada została odbudowana na wyżej położonym terenie. Do dziś zachował się jej historyczny układ urbanistyczny oraz fragmenty dawnej zabudowy, przypominające o miejskiej przeszłości miejscowości.

Najważniejszym zabytkiem Bobrowic jest neogotycki kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego, wzniesiony w latach 1853–1857. Budowla wyróżnia się smukłą wieżą, arkadowym krużgankiem i charakterystyczną bryłą. W jej wnętrzu zachowały się zabytkowe organy, ambona, ławki, mechanizm zegara wieżowego oraz trzy dzwony. W miejscowości można zobaczyć również zabytkowe domy z XVIII i XIX wieku.

Bobrowice łączą interesującą historię, wartościową architekturę i piękno przyrody. To miejscowość, którą warto odwiedzić podczas podróży po gminie Bobrowice, zatrzymać się na spacer i odkryć jej spokojny, nadbobrzański charakter.

Grochów to niewielka, spokojna miejscowość położona w gminie Gubin, w otoczeniu lasów, pól i naturalnych terenów zielonych. Wieś zachowała swój kameralny, wiejski charakter, który sprzyja wypoczynkowi blisko natury i aktywnemu spędzaniu czasu na świeżym powietrzu. Miejscowość liczy ok. 63 mieszkańców, co dodatkowo podkreśla jej kameralny i cichy klimat.

Grochów położony jest 12 km na południowy wschód od Gubina, nad rzeką Wełmicą, przy drodze łączącej Gubin z Bobrowicami. Na skraju wsi znajduje się kamień graniczny dawnych powiatów gubińskiego i krośnieńskiego.

Jest to miejscowość o układzie ulicówki, należąca w średniowieczu do majątku Brody, z zachowaną zwartą zabudową. Na szczególną uwagę zasługuje dom nr 13, wzniesiony w XVIII–XIX wieku — murowany, parterowy, z użytkowym poddaszem, na planie prostokąta, nakryty dachem naczółkowym. Oprócz tego we wsi znajduje się kilkanaście budynków pochodzących z około 1860–1870 roku, które podkreślają jej historyczny, wiejski charakter.

Kaniów to niewielka, malowniczo położona miejscowość w gminie Gubin, charakteryzująca się spokojnym, wiejskim klimatem oraz bliskością przyrody. Liczy ok 105 mieszkańców. Otoczona lasami, polami i terenami zielonymi, stanowi atrakcyjne miejsce dla osób poszukujących ciszy, kontaktu z naturą oraz aktywnego wypoczynku. Okolica Kaniowa sprzyja turystyce rowerowej i pieszej - naturalne ukształtowanie terenu oraz lokalne drogi i ścieżki umożliwiają komfortowe przemieszczanie się i odkrywanie walorów krajobrazowych regionu. Przebiegająca w pobliżu infrastruktura rowerowa łączy miejscowość z innymi punktami gminy Bobrowice, tworząc spójną sieć tras rekreacyjnych.

Przyborowice to spokojna wieś położona około 15 km na południe od Gubina, przy drodze łączącej Kaniów z Lubskiem. Otoczenie pól i lasów sprzyja wypoczynkowi, spacerom oraz wycieczkom rowerowym.

Historia miejscowości sięga XIV wieku. Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1357 roku. Dawny układ ulicówki z czasem przekształcił się w wielodrożnicę, a w zabudowie nadal dominują budynki ustawione szczytowo do drogi.

Przez stulecia mieszkańcy zajmowali się głównie rolnictwem, mimo piaszczystych i kamienistych gleb. Dziś Przyborowice zachęcają spokojnym, wiejskim charakterem i są dobrym miejscem na przystanek podczas poznawania okolic Gubina.

Dobre to niewielka, spokojna wieś położona około 15 km na południowy wschód od Gubina, przy drodze prowadzącej w kierunku Krosna Odrzańskiego i Lubska. Otoczenie pól i lasów sprzyja wypoczynkowi oraz wycieczkom rowerowym po okolicy.

Początki miejscowości wiążą się z dobrami cysterek z Gubina, natomiast pierwsza zachowana wzmianka o wsi pochodzi z 1527 roku. Dobre rozwinęło się jako osada folwarczna o luźnej, nieregularnej zabudowie. Charakterystyczne domy ustawiono równolegle do ulicy, a budynki gospodarcze otaczają przydomowe podwórza.

Najcenniejszym zabytkiem miejscowości jest drewniana stodoła z XVIII wieku, wpisana do rejestru zabytków. W lesie zachował się również drzewostan przypominający o dawnym cmentarzu. Dobre zachęca spokojnym, wiejskim krajobrazem i śladami wielowiekowej historii.

Łazy to spokojna wieś położona około 12 km na południowy wschód od Gubina, przy drodze łączącej Chęciny z Dobrem. Otoczenie pól i lasów sprzyja spacerom, wycieczkom rowerowym oraz wypoczynkowi z dala od miejskiego zgiełku.

Historia miejscowości sięga XV wieku, a pierwsza zachowana wzmianka pochodzi z 1527 roku. Łazy zachowały układ dawnej ulicówki oraz zwartą zabudowę z domami ustawionymi szczytowo i kalenicowo względem drogi.

Warto zwrócić uwagę na zabytkowe, ceglane domy z końca XVIII i pierwszej połowy XIX wieku, a także pozostałości dawnej cegielni. Historyczna zabudowa i spokojny, wiejski krajobraz sprawiają, że Łazy są ciekawym przystankiem podczas poznawania okolic Gubina.

Gębice to niewielka, spokojna wieś o typowo rolniczym charakterze, zamieszkana przez około 100 mieszkańców. Należy do najstarszych osad w gminie Gubin, a jej historia sięga średniowiecza, co znajduje odzwierciedlenie w zachowanym układzie przestrzennym oraz dawnej zabudowie. Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1357 roku, kiedy funkcjonowała pod nazwą Ompticz. W kolejnych dokumentach pojawia się jako Ampticz (1449) oraz Amtitz (1527). Około 1300 roku Gębice były niewielką siedzibą rycerską, a w 1463 roku stały się własnością szlacheckiego rodu von Zeschau. Po wygaśnięciu tej linii cesarz Rudolf II Habsburg sprzedał dobra lenne Melchiorowi von Löbenowi i Zachariaszowi von Grünbergowi. W późniejszym czasie majątek przeszedł w całości w ręce rodu von Löben, a w 1616 roku wieś nabyła rodzina Schönaichów.

Najważniejszym zabytkiem Gębic jest kościół filialny pw. św. Marii Magdaleny - jeden z najcenniejszych obiektów sakralnych w regionie. Świątynia została wzniesiona w XIII wieku w stylu późnoromańskim. Zbudowana z kamienia polnego, charakteryzuje się prostą, masywną bryłą typową dla wczesnych wiejskich kościołów. Mimo licznych przebudów i remontów zachowała swój średniowieczny charakter. Przez wieki pełniła funkcję centrum życia religijnego lokalnej społeczności i do dziś stanowi ważny element dziedzictwa kulturowego południowej części województwa lubuskiego.

Ważnym elementem krajobrazu wsi jest również park pałacowy wraz z pozostałościami dawnej rezydencji i zabudowy folwarcznej. Kompleks ten, o powierzchni około 30 hektarów, położony jest w południowo-wschodniej części miejscowości. Jego południową granicę stanowi rozległy drzewostan parkowy sięgający w kierunku wsi Starosiedle, natomiast wschodnią wyznacza rzeka Lubsza oraz tereny pól i szkółek leśnych.

Około 1870 roku, z inicjatywy Heinricha Schönaich-Carolath, rezydencja została przebudowana i rozbudowana, a jej otoczenie przekształcono w park krajobrazowy według projektu Eduarda Petzolda – jednego z najwybitniejszych projektantów ogrodów XIX wieku. Posiadłość pozostawała w rękach rodziny Schönaich-Carolath aż do zakończenia II wojny światowej.

W drzewostanie parku dominują gatunki takie jak dąb szypułkowy, lipa drobnolistna, klon pospolity, olsza czarna, robinia akacjowa oraz grab pospolity. Szczególną wartość stanowi starodrzew, w tym okazałe lipy, dęby i graby, a także zachowany szpaler grabowy, który niegdyś tworzył kolisty salon ogrodowy. Park zachował historyczny układ wodny ze stawem oraz naturalnym biegiem rzeki Lubszy i jej odnóg.